2 oktober: Heilige Engelbewaarders

“Zie, Ik zend Mijn engel voor u uit om u onderweg te beschermen en u te brengen naar de plaats die Ik heb vastgesteld. Heb aandacht voor hem en luister naar zijn woord.” (Ex. 23,2)

“Hoedt u ervoor een van deze kleinen te minachten, want Ik zeg u: zij hebben engelen in de hemel en deze aanschouwen voortdurend het aangezicht van Mijn Vader Die in de hemel is.” (Mt. 18, 10)

Op deze dag eert de Kerk de engelen die van God de opdracht hebben gekregen om de mens te beschermen tegen het kwaad. Engelen zijn volgens Schrift en Traditie onsterfelijke en persoonlijke schepselen. Engelen beschikken over intelligentie en een vrije wil; zij zijn van puur geestelijke aard. Met heel hun wezen zijn zij dienaren en boodschappers van God. Doordat zij God zien zoals Hij is, kennen ze ook Zijn wil en voeren deze uit.

Over de beschermengelen zegt de catechismus: “Vanaf de kinderjaren tot de dood is het menselijk leven omringd door de bescherming en voorspraak van engelen. Iedere gelovige wordt terzijde gestaan door een engel om hem als hoeder en herder naar het leven te leiden.”

Als wij vol deemoed de engelen aanroepen erkennen wij Gods heerlijkheid. Zij staan voor God en loven Hem onophoudelijk.

Van oudsher wordt de engelbewaarder bij het ochtend- en het avondgebed aangeroepen:

Engel van God, die mijn bewaarder zijt, aan wie de goddelijke Goedheid mij heeft toevertrouwd: verlicht, bewaar, geleid en bestuur mij.

>>>  https://www.agneskerk.org/2018/10/2-oktober-heilige-engelbewaarders.html

Advertenties

Profetie van Joseph Ratzinger (paus Benedictus XVI) in 1969

Legioen Kleine Zielen van het Barmhartig Hart van Jezus

In 1969 gaf de toenmalige jonge Theoloog Joseph Ratzinger (Paus Benedictus XVI) enkele radio-interviews, waarin hij een profetie gaf over de Kerk.

Het werd in 2009 in het Engels uitgegeven als boek met de titel “Faith and the future”. Daarin lezen we o.a. het volgende: “De Kerk zal klein worden en zal een nieuwe start moeten nemen, min of meer van het begin. Ze zal niet langer in staat zijn om de bouwwerken die ze in tijden van welvaart bouwde, te gebruiken. Terwijl het aantal van haar volgelingen afneemt… zal ze veel van haar sociale privileges verliezen. Als een kleine gemeenschap zal de Kerk veel grotere eisen stellen aan het initiatief van haar individuele leden…

Het zullen harde tijden worden voor de Kerk, want het proces van kristallisatie en verheldering zal haar veel kostbare energie kosten. Het zal haar arm maken, en ervoor zorgen dat ze de Kerk van de…

View original post 246 woorden meer

H. Joseph Labre, patroon van de mensen onderweg

card-_511-frontVoor ons gebedsleven, voor ons streven naar deugd en volmaaktheid, voor onze opgang naar God geeft O.L.Heer ons talrijke heiligen als even zoveel voorbeelden. Het is goed ons als ’t ware geestelijk op te trekken aan onze broeders en zusters die de Kerk ‘tot de eer der altaren’ heeft verheven. Dat is één van de redenen van de zalig- en heiligverklaringen die de Kerk bij monde van de Paus regelmatig uitspreekt.

Een bekende uitdrukking is: ‘Quod isti et illi, cur non ego?’ – wat zoveel zeggen wil als: wat dezen en genen met Gods genade hebben bereikt, waarom zou ik dat met de hulp van Gods genade ook niet kunnen volbrengen?

Een heel bijzondere en merkwaardige heilige is wel Benedictus (of: Benoît) Labre. Hij had in zijn leven teleurstellingen te verwerken; hij werd veracht als een bedelaar, als iemand ‘aan de onderkant van de maatschappij’; hij heeft de dwaasheid van het kruis duidelijk beleefd, ons tot voorbeeld. Als regel zijn wij niet geroepen zijn levensomstandigheden na te volgen, wel zijn grote edelmoedigheid in het aanvaarden van Gods beschikkingen en in het dragen van het kruis. Juist in deze tijd, waarin velen met het kruis geen raad meer weten, is het goed het voorbeeld van deze man voor ogen te houden die in de praktijk van het leven de dwaasheid van het kruis om Christus’ wil wist te aanvaarden.

Benedictus Joseph Labre werd geboren te Amettes in het noorden van Frankrijk op 26 maart 1748. Hij was de oudste van vijftien kinderen van een welvarende neringdoende ouders. Tussen 1766 en 1770 deed hij verschillende pogingen om in een of ander klooster in te treden, maar om uiteenlopende redenen werd hij afgewezen.

Daarop begon hij tot Gods meerdere eer pelgrimstochten te ondernemen, o.m. naar Italië (Rome, Loreto, Assisië, Bari), Zwitserland (Einsiedeln), Frankrijk (Aix-en-Province en Paray-le-Monial), Spanje (Compostella). Al zijn pelgrimstochten deed hij te voet, bedelend onderweg voor het meest noodzakelijke. Op zijn lange reizen bad hij veel voor het welzijn van de Kerk en voor de bekering van de zondaars. Hij sliep in de open lucht of ergens in een schuilplaatsje, vaak op de trappen van een of andere kerk. In lompen gehuld en niet altijd zo fris gewassen, verdroeg hij alle minachting met veel geduld en hij wist het karige dat hij kreeg toch nog met anderen te delen.

1774 verbleef hij in Rome. Daar begon hij een leven dat om zijn gestrengheid en nederigheid de bewondering wekte van de mensen. Hij bracht de nachten door in de ruïnes van het Colosseum, totdat zijn achteruitgaande gezondheid hem verplichtte zijn toevlucht te nemen tot een of ander tehuis.

In zijn grote liefde voor Maria vond hij de kracht om dit uitzonderlijke leven vol te houden. Hij was gewend de verschillende afbeeldingen van Maria te bezoeken, die in de voornaamste heiligdommen van Rome worden vereerd. Een bijzonder voorliefde had hij voor de Madonna dei Monti (de Madonna van de Bergen); daar kon hij vele uren in gebed, als in extase, doorbrengen. Hij had ook een speciale devotie tot de Moeder van Smarten. Als regel ging hij daarvoor ’s morgens naar de kerk van de Servieten, bad er o.m. de rozenkrans van de Zeven Smarten, ontving de zegen van het Allerheiligste en verzekerde zich aldus, in zijn opgang naar deugd en volmaaktheid, zowel van de voorspraak van Moeder Maria als van de zegen van haar goddelijk Kind.

Op een ochtend, toen hij als naar gewoonte aan het bidden was voor de beeltenis van de Madonna van de Bergen, kreeg hij het voorgevoel dat zijn laatste uur was aangebroken. Hij verliet de kerk, viel op de trappen bewusteloos, werd een naburige slagerswinkel binnengedragen en overleed daar in de achterkamer. Het volk van Rome heeft nooit getwijfeld aan de heiligheid van deze ‘nieuwe Sint-Franciscus’.

Hij werd door paus Leo XIII op 8 december 1881 onder het getal van de heiligen opgenomen. Zijn feestdag valt op 16 april (zijn sterfdag – geboortedag voor de hemel – in 1783).

“H. Benedictus Labre, bid voor ons, wees onze voorspreker: opdat wij U navolgen door edelmoedig al Gods beschikkingen te aanvaarden en dagelijks weer opnieuw het kruis op te nemen, zoals de goede God het in Zijn oneindige liefde voor ons heeft beschikt. Amen.” – Pater Familias

Jan Leechburch Auwers, optimisttotindekist.wordpress.com

Interview over De Dialoog van Catharina van Siena

Katholieke Marieke

Ik mocht een interview geven over De Dialoog van Catharina van Siena.
Het is hier te beluisteren.

En eronder mijn voorbereiding in de vorm van een lezing. Het interview is toch weer heel anders qua opzet.

Catharina van Siena – De Dialoog

Inleidend woord

Catharina van Siena leefde van 1347 tot 1380. Een tijd van verval en verdeeldheid in de Kerk en de verschrikkelijke gevolgen van de pest die een derde deel van de bevolking wegvaagde. Catharina is een van de lichtpunten van de veertiende eeuw. Door haar geestelijke helderheid, haar diep beleefde religiositeit en haar radicale beleving van het evangelie was zij sterk betrokken op haar lijdende medemens en de lijdende Kerk. Dat zelfs de paus door haar werd bewogen zijn rol als ‘Christus op aarde’ op te nemen en vanuit Avignon terug te keren naar Rome is historisch en een kerklerares waardig. De Dialoog, de weergave van de…

View original post 3.506 woorden meer

DE MEDAILLE VAN SINT BENEDICTUS

Greeth's Blog

Uit het blad: Tijdschrift van de rozenkrans; nr. 476.
DE MEDAILLE VAN SINT BENEDICTUS

Het aantal bekeringen die bekomen werden dank zij de Medaille zijn niet te tellen.

dsci0743

Sint Benedictus (480-547) werd geboren in een adellijke familie in Nursia (momenteel noemt dit Norcia) in Umbrië, in de buurt van Perugia. Zijn ouders hadden een buitenverblijf in de buurt, maar ze verbleven meestal in hun paleis te Rome. Het meeste dat we over zijn leven weten komt uit de geschriften van Paus Gregorius de Grote.
Benedictus is vooral gekend als stichter van de Benedictijnenorde en zijn beroemde kloosterregel alsook door de bekende, miraculeuze medaille. Benedictus bracht zijn kinderjaren door in Nurcia. In de leeftijd van 14-15 jaar liet zijn vader hem nar Rome komen om er te studeren. Maar Benedictus zag dat het studenten milieu verdorven was en dat hij er zijn ziel ging verliezen. Bij besloot dan zich terug te…

View original post 1.663 woorden meer

Wij zullen ons redden of ons verdoemen

Boodschappen van Maria

Door Michaël Dekee 

“De Madonna staat tussen twee zwaarden” – Een waarschuwing van Zuster Lucia van Fatima

luciaEerwaarde Pater Agustino Fuentes, Postulator in de zaak der zaligverklaring van Francesco en Jacinta, bezocht in 1957 Zr. Lucia in haar klooster, waar hij een interview met haar afnam. Het is het laatste bekende dringende interview die ze heeft gegeven, voordat ze door het Vaticaan het zwijgen werd opgelegd. 

Hij zei: “De H. Vader de Paus heeft mij toegelaten Lucia te bezoeken (zij was toen ongeschoeide Karmelietes te Coïmbra). Zij heeft mij ontvangen met droefheid; zij was vermagerd, zeer vermagerd, en heeft mij bezorgd verklaard”:

“Pater, de Madonna is ontevreden omdat men geen gehoor heeft gegeven aan Haar boodschap van 1917.  Noch de goeden, noch de slechten hebben ernaar geluisterd. De goeden gaan hun gang, zonder zich te bekommeren om de hemelse normen; de slechten gaan de weg van het verderf en houden…

View original post 1.271 woorden meer